Han Schuil

Opleiding:
Ateliers 63, Haarlem (1981-1983)
Academie voor Beeldende Kunsten, Rotterdam (1979-1981)

Han Schuil beschouwt zichzelf als een figuratief schilder. Zijn werken vinden altijd hun oorsprong in alledaagse objecten, beelden waar hij niet direct naar op zoek is, maar waar zijn aandacht op valt. Hij slaat ze op en laat ze uitkristalliseren in zijn hoofd. Vignetten, fragmenten van sportfotoïs, logoïs, pictogrammen, figuren uit stripverhalen en videospelletjes, wegmarkeringen, het zijn altijd dingen die door mensen zijn gemaakt die voor Schuil een aanleiding vormen voor een schilderij. De oorspronkelijke motieven zijn meestal niet meer herkenbaar, ze worden door Schuil getransformeerd en geabstraheerd. Abstractie is echter geen doel op zich, het gaat Schuil om het bereiken van een beeld met een krachtige signaalwerking, als een modern icoon.

Al vroeg in zijn schildersloopbaan houdt Schuil op met het schilderen op doek. De textuur van het linnen zit hem in de weg. Als ondergrond gaat hij blik gebruiken, later gevolgd door aluminium. De verfhuid wordt op deze dragers harder en gladder. Schuil heeft wel eens gezegd dat hij streeft naar beelden met de impact van een verkeersbord en de intensiteit van een Vlaams primitief schilderij. De gladde verfhuid en de zakelijke uitstraling van de metalen dragers spelen hierbij een belangrijke rol, evenals de dikwijls niet gangbare formaten die Schuil gebruikt, waardoor het schilderij op zichzelf een teken wordt.

Klik hier om alle schilderijen van deze kunstenaar te bekijken.